Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Κ.Καρυωτάκης - Είμαστε Κάτι Ξεχαρβαλωμένες Κιθάρες - Χρ. Θηβαίος

Κ. Χατζόπουλου - Ἄσ᾿ τὴ βάρκα...





Ἄσ᾿ τὴ βάρκα στὸ κῦμα ὅπου θέλει νὰ τρέχει,
ἂς ὁρίζει τ᾿ ἀγέρι, τιμόνι-πανί,
τὰ φτερὰ ἅπλωσε πλέρια, ἄκρη ὁ κόσμος δὲν ἔχει,
εἶναι πι᾿ ὄμορφοι οἱ ἄγνωστοι πάντα γιαλοί,
ἡ ζωὴ μία δροσιὰ εἶναι, ἕνα κῦμα, ἂς τὸ φέρει
ὅπου θέλει τ᾿ ἀγέρι, ὅπου ξέρει τ᾿ ἀγέρι.

Ἂς ἀλλάζουν λιβάδια μὲ βράχους καὶ δάση,
γύρω ἂς φεύγουν ποῦ πύργοι, ποῦ καλύβας καπνός,
εἴτ᾿ εἰδύλλιο γελούμενο ἀπλώνετ᾿ ἡ πλάση,
εἶτ᾿ ἀντάρτες καὶ μπόρες σου κρεμᾷ ὁ οὐρανός,
μὴ θαρρεῖς τὸ πανί σου μπορεῖς νὰ βαστάξεις,
ὅπου θέλει τὸ κῦμα μαζί του θ᾿ ἀράξεις.

Τί γυρεύεις, τί θέλεις μὴ κι ἐσὺ τὸ γνωρίζεις;
Ἔχεις πιάσει ποτέ σου τὸ τί κυνηγᾷς;
Μή ῾που σπέρνεις καλὸ τὸ κακὸ δὲ θερίζεις;
Δὲ σκοντάβεις σὲ ρώτημα σ᾿ ὅτι ρωτᾷς;
Ὅτι σ᾿ ἔχει μαγέψει κι ὅτι σοῦ ῾χει γελάσει,
τό ῾χεις μόνος κερδίσει, μοναχὸς ἑτοιμάσει;

Ἄσε τότε τὸ κῦμα ὅπου θέλει νὰ σπάζει,
ἄσ᾿ τὶς ζάλες νὰ σέρνουν τυφλὰ τὴ καρδιὰ
κι ἂν τριγύρω βογγὰ κι ἂν ψηλὰ συννεφιάζει,
κάπου ὁ ἥλιος σὲ κάποιο γιαλὸ θὰ γελᾷ
κι ἂν πικρό τη ψυχή σου τὸ δάκρυ τὴ ραίνει
πάντα κάπου κρυφή, μιὰ χαρὰ τὴ προσμένει.

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

ο εφιάλτης



The Perth County Conspiracy - Voice In The Wilderness - 1975


η διάθεση σήμερα
άρχισε να κατεβαίνει
θαρραλέα στο βαθύ πηγάδι
των προβλημάτων,
άοπλη,
μέχρι που πέρασε
ανυποψίαστη μπροστά
από τον δουλικά
χαμογελαστό εφιάλτη!

το σπρώξιμο
στο σκοτεινό βάραθρο
την βρήκε απροετοίμαστη!

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Ρένος Αποστολίδης - Φαίδρος Μπαρλάς



Ο Φαίδρος Μπαρλάς, γιος του Τάκη Μπαρλά, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία, το δοκίμιο, την κριτική και το χρονογράφημα. Πέθανε στην Αθήνα, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Φαίδρου Μπαρλά βλ. Δ.Κ.Γ., «Φαίδρος Μπαρλάς», Νέα Εστία98, ετ.ΜΘ΄, 1η/7/1975, αρ.1152, σ.915 και χ.σ., «Μπαρλάς Φαίδρος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας10. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.

προβάτων ανταρσία






μεγάλη η στεναχώρια τους!
πρώτη φορά τους συμβαίνει
να χάσουν τον έλεγχο
των μαντριών τους!

δεν τους απασχολεί
το πρόβατο
αλλά
τα πρόβατα!

πως τόλμησαν
να αψηφήσουν τα σκυλιά
και βγήκαν
μόνα στα λιβάδια!

κάτι πρέπει να γίνει!

θα καταπιούν το γινάτι
και με τον γείτονα "εχθρό"
θα πάρουν μέτρα!

δέν είναι δυνατόν,
είναι ανεπίτρεπτο,
να κάνουν ότι θέλουν
τα πρόβατα!

σε τελική ανάλυση
τα σφάζουν
και τα οικονομάνε
στις κρεαταγορές!

μετά θα αγοράσουν
άλλα μικρά προβατάκια
που θα τα εκπαιδεύσουν κατάλληλα
για να αποφευχθούν στο μέλλον
παρόμοια συμβάματα!

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

άπατρις






Την έχω ακουστά
μα δεν την γνώρισα ποτέ,
λένε πως ειν'πανάσχημη,χλωμή,
ξεδοντιάρα με ασκίτη!

έρχεται αθόρυβα,ύπουλα,
και 'οπου σαν σύμβουλος
στάθηκε
τα τίναξε όλα στον αγέρα!

μιλούν γι αυτήν αόριστα
κανείς την σήμερον
στην πόλη
δεν πιστεύει
στον ερχομό της.

"είναι αλλού αυτή αραγμένη
δεν κανει τον κόπο
να ρθει προς τα 'δώ"
"μήν είσαι απόλυτος φίλε"

Η πείνα δεν έχει πατρίδα!




σχόλιο:
...και των γονέων...

Ρένος Αποστολίδης - Πυραμίδα 67



Ο Ρένος με τον Αντώνη Καρκαγιαννη συζητούν γιά την Πυραμίδα 67 και γιά την υποδοχή που είχε - http://renosapostolidis.gr

Η «Πυραμίδα 67», γράφτηκε μες στις σκληρότερες μάχες του ’47-’49, από κάποιον που δεν ανήκε σε καμμιάν απ’ τις δυό αντικρουόμενες παρατάξεις. Κοινός τυφεκιοφόρος στο Γράμο και στο Βίτσι, αλλά και στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις Ρούμελης, Αγράφων και Πελοποννήσου, χαρακτηρισμένος πάντοτε απ’ το στρατό της Δεξιάς πατρίδας ως: «επικίνδυνος αριστερός ιδεολόγος, ιδιαιτέρως εύγλωττος», ειχε ορκιστεί απ’ την πρώτη μέρα της αναγκαστικής του στράτευσης να μη ρίξει ούτε μιά σφαίρα και να καταμαρτυρήσει όλα όσα ζούσε (αν ζούσε!) - κάτι που τήρησε απολύτως, μη χαριζόμενος σε κανέναν και τυπώνοντας το βιβλίο του αμέσως μόλις απολύθηκε, απ’ τις 5000 σελίδες γραμμάτων πούχε στείλει σπίτι του στη διάρκεια της κόλασης του Εμφυλίου.

Μες στις σελίδες της «Πυραμίδας 67» χάραξε με λόγο ανεξίτηλο πως: «Οσαδήποτε δισεκατομμύρια κάννες όπλων δεν μπορούν ν’ αλλάξουν μήτε ένα γιώτα μιάς συνείδησης προσωπικής, που επιμένει να δοσιλογεί στον εαυτό της και μόνο! Τίποτα στον κόσμο αυτό δεν είν’ ισχυρότερο από την ερμητικά κλειστή συνείδηση του ενός!» Άθεος, εγωτικός αναρχικός, αμφισβητώντας κάθε -ισμό, μη μασώντας ποτέ τα σοσιαλιστικά ή ανθρωπιστικά όνειρα των κοινωνιών, πρότεινε το δρόμο έξω απ’ τα κοπάδια και τις στρούγκες, στηρίζοντας ως το τέλος την προσωπική του θέση μες στον κόσμο.

Ο νέος τόμος, που παρουσιάζεται δυό χρόνια μετά το θάνατο του Ρένου (10-3-04), με τη φιλολογική φροντίδα των γιών του Ήρκου και Στάντη, αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας που ετοιμάζει ήδη ο οίκος της Εστίας και θα περιλαμβάνει: τη γνωστή νουβέλλα του «Α2» (με ήρωα έναν υπολοχαγό του Εμφυλίου) μαζί μ’ όλα τα εμφυλιακά διηγήματά του καθώς και την «Απάντηση στην Πυραμίδα» (με τα γράμματα της μάνας του), σ’ ένα σύνολο 1500 σελ.

Στην οριστική αυτή σχολιασμένη έκδοση περιέχονται οι σημειώσεις του ίδιου του συγγραφέα, σε δυό αντίτυπα που κράταγε ειδικά, με κρίσεις ανάλγητες γιά το γραφτό του, μ’ επισημάνσεις όσων κομματιών προστέθηκαν την ώρα της συγγραφής με μυθιστορική πρόθεση, αλλά και μ’ όλα τα πραγματικά περιστατικά, τις ακριβείς χρονολογίες και τα ονόματα, που κάποια τους τάχε ελαφρά παραλλάξει κατά την πρώτη δημοσίευσή της, ώστε να μην αναγνωρίζονται άμεσα, καθώς υπαγόταν ακόμα στη δικαιοδοσία των στρατοδικείων, ενώ έχουν προστεθεί κι αδημοσίευτα κείμενα, σταχυολογημένα απ’ το ογκωδέστατο Αρχείο του, σχετικά με τη γραφή ή τα βιώματα της «Πυραμίδας 67».

Παράλληλα, οι δυό επιμελητές της έκδοσης την έχουν εμπλουτίσει μ’ εκατοντάδες παραπομπές σε μεταγενέστερα έργα του, φωτίζοντας έτσι την είδική αξία της «Πυραμίδας 67» ως χυτηρίου συμβόλων γιά όλη την κατοπινή του λογοτεχνική δημιουργία του Ρένου, κι ανοίγοντας το δρόμο γιά μιά συγκριτική μελέτη της.

Η «Πυραμίδα 67» πολεμήθηκε λυσσαλέα κι απ’ τις δυό πλευρές, και μόνο οι ανέντακτοι κ’ οι ανορθόδοξοι τη χαρακτήρισαν ως «το βιβλίο της αλήθειας του Εμφυλίου».

Ρένος Αποστολίδης - Τ.Παπατσώνης



Τ.Κ. Παπατσώνης (1895-1976). Ο Τ[άκης] Παπατσώνης γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του Κωνσταντίνου Παπατσώνη και της Αικατερίνης το γένος Πρασσά. Μαθήτευσε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και το 1913 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στην εφημερίδα Ακρόπολις. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ως το 1920 και το 1927 παρακολούθησε μαθήματα οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Από το 1914 και για σαράντα χρόνια εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών φτάνοντας ως τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Το 1928 έμεινε για μήνες στο Άγιο Όρος. Το 1932 παντρεύτηκε την Ευανθία Εμπεδοκλή με την οποία απέκτησε μια κόρη. Ταξίδεψε πολύ σ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και λόγω της εργασίας του και από προσωπικό πάθος (ενδεικτικά αναφέρονται εδώ τα ταξίδια του στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη, την Ιταλία, την Πράγα, την Ελβετία, τη Γαλλία, το Βερολίνο, τη Δρέσδη, την Αγγλία, την Ισπανία, το Βουκουρέστι, τη Βέρνη, τα Καρπάθια, τη Νέα Υόρκη, την Κούβα, το Σικάγο, το Σαν Ντιέγο). Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εμπορικής Τράπεζας (1941), Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης (1953-1964), Αντιπρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου (1955-1964), Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής (1963 και 1966 αντίστοιχα). Τιμήθηκε με το γαλλικό παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (1920) και με το πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1963). Το 1967 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα.

Ρένος Αποστολίδης - Κώστας Καβάφης

Ρένος Αποστολίδης - Ανδρέας Κάλβος



Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

απομεσήμερο




Ο κόπος αργά το μεσημέρι
μετριάζεται από τη θαλπωρή
του καλοστρωμένου τραπεζιού.
Οι λέξεις λιγοστές,
απλά και μόνο η παρουσία
ολοκληρώνει την τέρψη.

Σπουδαίο δώρο η συντροφιά
στον κουρασμένο άνθρωπο!

Οι ήχοι αποκτούν
μια ιδιαίτερη βαρύτητα
και λειτουργούν σαν συμφωνία
που μόνος σκοπός της
η χαλάρωση και η καλή αφομοίωση,
αναπλήρωση της χαμένης ενέργειας!

Το δροσερό αεράκι στο μπαλκόνι
παιζει με τα χρώματα,
κόκκινο,κίτρινο,βιολετί
που κινούνται με σκέρτσο
χαρούμενα από την παρουσία
του φροντιστή τους!

Το Πέταγμα Του Γλάρου






το πέταγμα του γλάρου!








Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Θοδωρής Καλλιφατίδης (ολόκληρη η συνέντευξη! )



Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης είναι ίσως ο σημαντικώτερος συγγραφέας στην Σουηδία. Εδώ σε μιά πολύ εδιαφέρουσα συνέντευξή του στο κανάλι της Βουλής

Καθαρή Δευτέρα '72




τι είπε τότε ο Μήτσος ρε παιδιά;
"δεν θα πάς πουθενά!
θα περάσουμε τη μέρα μαζί!"

εκείνη τη μέρα!
εκείνη τη φοβερή μέρα!
εκείνη την Καθαρά Δευτέρα
που τά κορμιά αδειάστηκαν
απ'την καρότσα στην άσφαλτο
σαν να ήτα σκουπίδια!
απ'την γέφυρα των δέκα μέτρων
έξι νέοι άνθρωποι κομματιάστηκαν!

ο φίλος που με περίμενε να πάω μαζί τους
όταν του είπα
"τελικά δεν θάρθω"
μου πέταξε με κάπως περιφρονητικό τόνο
"τί φοβάσαι; σου γύρισε τα μυαλά ο Μήτσος;
εσύ χάνεις!!!"
και έφυγε θυμωμένος που τον έστησα!
μάταια προσπάθησα να του πώ
ότι δεν ήταν φόβος
αλλά να...από σύμπτωση έιχε έρθει
ο κολλητός που ήταν ξέμπαρκος
από παρέα!

έχασα πράγματι...
το ραντεβού με το χάρο!
και ήσουν συνεπής
σ αυτό το ραντεβού
εσύ καλέ μου φίλε!

από τύχη ζούμε!
δεν σε αμφισβητώ σύμπτωση
...σε τρέμω!!!

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Θωμάς Γκόρμπας - Εννιά ανέκδοτα ποιήματα και ποιητικά πεζά







απο το περιοδικό ''Η Λέξη'' Ιούλιος-Αύγουστος 2003


Short Cross - Suicide Blues - 1972 (Sandstone,Virginia)

Φαίδρος Μπαρλάς - L’amoureuse




Στεκόταν ἐκεῖ, εὐθυτενής και ἀγέρωχος, καταστόλιστος ὅλος με τα λαμπρά του παράσημα, ὁπότε τον ἐπλησίασε μία κοπέλλα…

Θα ἦτο, ὑπέθεσαν ὅλοι, μαθήτρια. Και τοῦτο, διότι φοροῦσε τήν γνωστή βαθυγάλαζη ποδιά, καί εἶχε στό στῆθος, κεντημένο λευκό, τόν ἀριθμό τοῦ Γυμνασίου ὅπου φοιτοῦσε…

Ἡ μαθήτρια ὑποκλίθηκεν μέ χάριν, καί ἔπειτα τόν ἐκοίταξε ἐρωτικά μές στά μάτια…Στρατηγέ, τόν προσεφώνησε, μέ σιγανή γλυκειά φωνή, πού μόλις ἀκουγόταν…Στρατηγέ, εἶσαι …προδότης!!!

Colonel Bagshot - Six Day War - 1971 (United Kingdom)

Φαίδρος Μπαρλάς - Οἰ λεοπαρδάλεις




Τρυπώσαμε ὅλοι στὰ σπίτια μας ἔντρομοι
ὅταν φάνηκαν οἱ λεοπαρδάλεις στὴν πόλη.
Ἀγριεμμένες, διψασμένες γιὰ αἷμα, κοιτάζανε
μὲ μάτι θολὸ τὶς κατάκλειστες πόρτες -
μὴ ξεμυτίση κανένας, νὰ τὸν ξεσκίσουν.

Σιγὰ-σιγὰ ὅμως,
θέλεις τὸ κρέας –
πού κρεμότανε ἄφθονο στὰ τσιγκέλια
τῶν παρατημένων κρεοπωλείων
καὶ καταπράυνε τὴν ἀρχαία,
τὴν ἀχόρταγη πεῖνα τους –
θέλεις οἱ ὡραῖες λιακάδες τῆς πόλης μας –
πού τὶς χαιρόντουσαν, χουζουρεύοντας,
ξάπλα στὴ μέση τῶν ἔρημων δρόμων –,
οἱ λεοπαρδάλεις ἀρχίσανε,
ὅσο νάναι, νὰ ἡμερεύουν.

Ξεθαρρέψανε κάνας-δύο, τὶς πλησιάσανε,
τὶς ταΐσανε μὲ λιχουδιές, ποὺ φυλάγαν,
γιὰ τέτοιες ὧρες ἀνάγκης, στὸ σπίτι.
Οἱ λεοπαρδάλεις τὶς φάγανε -
γλείψαν καὶ τὸ μουσούδι τους,
τεντωθήκανε.

«Φανερό», εἶπε κάποιος,
«δὲν θὰ φᾶνε κ’ ἐμᾶς, ἅμα ξέρουν
πῶς θὰ τοὺς ρίχνουμε λιχουδιές.»
Ἔτσι, σὲ λίγο καιρό, ξεθαρρέψαμε ὅλοι•
ἀνοίξαμε πόρτες καὶ παράθυρα διάπλατα,
κυκλοφορούσαμε στοὺς δρόμους καὶ στὶς πλατεῖες,
ἄνθρωποι καὶ λεοπαρδάλεις ἀνάκατα.
Ἀπ’ τὸ τομάρι πιὰ μόνο μᾶς ξεχώριζες.
Βέβαια, παραμερίζαμε μὲ σέβας στὸ διάβα τους,
τοὺς προσφέραμε τὰ καλύτερα κρέατα,
τὶς ἐκλεκτότερες ποικιλίες ἀλλαντικῶν,
δηλώναμε, φωναχτά, ὁ ἕνας στὸν ἄλλο,
πῶς ὡραιότερα ζῶα ἀπὸ αὐτά,
ποῦ ἡ παρουσία τοὺς τιμοῦσε τὴν πόλη μας,
δὲν εἴχαμε ξαναδῆ στὴ ζωή μας!.

Μερικοί, μία φορά, παραπαίρνοντας θάρρος,
καθὼς βλέπανε τὶς λεοπαρδάλεις νὰ μπαταλεύουν –
ἀπ’ τὸ πολὺ φαΐ ποὺ τοὺς ρίχναμε,
τὴ λιακάδα, τὴν ξάπλα καὶ τὸ χουζούρι –
φαντάστηκαν πὼς θάταν βολετὸ νὰ τὶς διώξουν.
Μὰ οἱ λεοπαρδάλεις τοὺς κάνανε χίλια κομμάτια,
πρὶν προλάβουν ν’ ἁπλώσουν χέρι ἀπάνω τους.

Ἀπὸ τότε, τὸ βάλαμε καλὰ στὸ μυαλό μας,
τὸ τυπώσαμε σ’ ὅλα τὰ βιβλία ζωολογίας,
τὸ ἀποστηθίζουμε κάθε μέρα σὰν προσευχή:
«Δὲν πειράζουν οἱ λεοπαρδάλεις,
ἂν δὲν τίς πειράξης•
μὴν τὶς πειράζης,
γιὰ νὰ μὴ σέ πειράξουν.»
Ὅλοι πιά, πρόθυμα κ’ εὐσυνείδητα, τὶς ταΐζουμε,
πρόθυμα κ’ εὐσυνείδητά τους φέρνουμε λιχουδιὲς -
κι ὅσοι ἔχουνε χέρι ἁπαλὸ κι ἐπιδέξιο
τοὺς χαϊδεύουν τὴ ράχη ἢ τὸ μουσούδι.

Κ’ οἱ λεοπαρδάλεις – ποιὸς θὰ τὸ πίστευε; -
τρίβονται λιγωμένες ἀπάνω τους,
ἀφήνοντας μικρὰ μουγκρητὰ εὐχαρίστησης.
Αὐτὸς – καταλήξαμε- – εἶναι ὁ τρόπος
γιὰ ν’ ἀντιμετωπίζη κανεὶς τὶς λεοπαρδάλεις•
καὶ τὸν μαθαίνουμε τώρα καὶ στὰ παιδιά μας,
γιὰ νὰ τὸν μάθουν κι αὐτὰ
στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους:
νὰ τὰ μάθουν ν’ ἀγαποῦν τὶς λεοπαρδάλεις,
νὰ σέβωνται τὶς λεοπαρδάλεις,
νὰ ταΐζουνε τὶς λεοπαρδάλεις,
ἀφοῦ γιὰ πάντα, ὅπως ξέρουμε, θάναι –
ἔξω ἀπὸ κακὸ ἢ ἀρρώστεια! –
οἱ λεοπαρδάλεις ἀφέντες στὴν πόλη μας.

M.Theodorakis - Z - La Course De Manuel (Chase) από τον YouTuber babylonianman

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Ρένος Αποστολίδης - Το ποντίκι


Αυτός ήταν ο Ρένος Αποστολίδης.

Απόσπασμα από το βιβλίο του "Πυραμίδα 67"

Σ’ ένα κουρείο, ένα θέαμα κτηνώδες: Κάποιος «κύριος ανθυπολοχαγός» είχε σε μια φάκα ένα δύστυχο μικρό ποντίκι και το τυραννούσε, χύνοντας στάλα – στάλα, καφτό νερό πάνω του, και ρίχνοντάς του έπειτα χιόνι! Το δόλιο κείνο σπάραζε…
Μ’ έπιασε μια τρεμούλα αλλόκοτη κ’ ένα ρίγος, σαν από πυρετό – από μίσος! Δεν άντεξα:
̶ Ποιανού είν’ η φάκα;
̶ Δικιά μου! απάντησε ο κουρέας.
̶ Το πουλάς το ποντίκι;
̶ Τι το θές;
̶ Το θέλω! Πόσο;
̶ Δίχως τη φάκα;
̶ Δίχως.
̶ Δώσ’ ένα χιλιάρικο!..
(Με την άκρη του ματιού μου κοιτούσα πάντα τον ανθυπολοχαγό, που συνέχιζε εμπαθέστερα τα βασανιστήριά του. Είχε πια υποψιαστεί!)
̶ Πάρε το χιλιάρικό σου!.. Δόσμου εμένα τη φάκα!..
Είχε σκυλιάσει!
Τι θα το κάνεις; - ρώτησε θυμωμένα.
Μα εγώ είχα πάρει πια τη φάκα και την είχα ανοίξει!.. Το ζωάκι, κατάπληχτο και ζαλισμένο, δεν έβγαινε!..
̶ Τι κάνεις, κτήνος, εκεί!
̶ Δικό μου είναι – ό,τι θέλω!..
Τότε όρμησε κι άδραξε βίαια το χέρι μου ν’ αρπάξει τη φάκα! Το ζωάκι σάλταρε μια – και χάθηκε!..
Βρεθήκαμε σώμα με σώμα!
̶ Κύριε ανθυπολοχαγέ, σου συνιστώ να ηρεμίσεις!..
̶ Γιατί άνοιξες τη φάκα, παλιόσκυλο; Δεν είχες δικαίωμα να τον αμολήσεις!
̶ Μήτε όμως κ’ εσύ να τον βασανίζεις!.. Κύριε ανθυπολοχαγέ, καλύτερα να ηρεμίσεις!..
̶ Τον λυπήθηκες, παλιόσκυλο;
̶ Ναι.
̶ Μήπως λυπάσαι και τους συμμορίτες, κάθαρμα;
̶ Δε θα το καταφέρεις να με στείλεις στρατοδικείο για ένα ποντίκι, κύριε ανθυπολοχαγέ!.. Μην κοπιάζεις μάταια!..
̶ Σε ρωτάω: Λυπάσαι μήπως και τους συμμορίτες;
̶ Κ’ εγώ σε ρωτάω, κύριε ανθυπολοχαγέ, μήπως είσαι τόσο γενναίος κι απέναντί τους, όσο με το ποντίκι – κι αυτό στη φάκα;..
̶ Θα σου δείξω εγώ! – κ’ έφυγε έξαλλος.
Σε τρία λεφτά έν’ αυτοκίνητο της ΕΣΑ σταματούσε απ’ έξω. Μου είπαν να τους ακολουθήσω και με πήγαν στο φρούραρχο.
Ήταν ένας εξηντάρης συνταγματάρχης, λεπτός, ξεραγκιανός και γερασμένος:
̶ Εσύ είσαι που έκανες το επεισόδιο;.. Και πώς μπορείς εσύ να προσβάλλεις έτσι έναν αξιωματικό;
̶ Κύριε συνταγματάρχα, αυτός πρόσβαλε την αξιοπρέπεια του αξιωματικού, τυραννώντας σε δημόσιο χώρο ένα ποντίκι!
Έμεινε απορημένος και με κοίταζε… «- Πέντε μέρες φυλακή!» είπε, τέλος. «Θα ειδοποιήσω τη μονάδα σου. Πήγαινε!»
Δεν ειδοποίησε ποτέ.

Ρένος Αποστολίδης - K. Καρυωτάκης

Ρένος Αποστολίδης- Ηράκλειτος

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Ρένος Αποστολίδης - Φρ. Νίτσε



Πνευματική τροφή...

ποδόσφαιρο!

ποδόσφαιρο!
πάντα το λάτρευε το άθλημα!

οι χαρισματικοί παίκτες," οι βιρτουόζοι! "
τα απίθανα γκόλ ," η απρόβλεπτη εξέλιξη! "
οι κραυγές,η αγωνία του πλήθους!
όλα δικαιολογούσαν το πάθος για το άθλημα!

σήμερα δεν πατάει στο γήπεδο!

οι χαρισματικοί παίκτες
βρέθηκαν ντοπαρισμένοι!
η απρόβλεπτη εξέλιξη
είχε να κάνει με πονταρίσματα!
Υποψίες μέχρι και σε ανώτατα κλιμάκια!

αναλύοντας ψύχραιμα,
εν τέλει,
τις αντιδράσεις του πλήθους
βρήκε πολλές ομοιότητες
με Ρωμαικές αρένες!

κάποιοι έχουν βαλθεί
να "πειράξουν λίγο"
τα μυαλά των ανθρώπων...

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Ρένος Αποστολίδης


ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ο αιρετικός λόγος ενός μοναχικού

ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Γεννημένος το Μάρτιο του 1924 στην Αθήνα, ο Ρένος Αποστολίδης έζησε ογδόντα σωστά χρόνια, αφιερώνοντας όλες του τις δυνάμεις σε μια λογοτεχνία η οποία δεν παραιτήθηκε ποτέ από το να θεωρεί τον εαυτό της μάχιμο -ακόμη κι όταν τίποτε στον περίγυρό της δεν έδειχνε ικανό, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, να προκαλέσει μάχες.

Τα αρχικά φώτα ο Ρένος (όπως του άρεσε να υπογράφει τα βιβλία του) τα πήρε ασφαλώς από το οικογενειακό του περιβάλλον. Ο πατέρας του, ο πολυσυζητημένος Ηρακλής Αποστολίδης, άφησε έκτυπο το σημάδι του στα γράμματα της εποχής του με τις δύο μεγάλες λογοτεχνικές ανθολογίες («Ανθολογία Νεοελληνικής Ποιήσεως» και «Ανθολογία Νεοελληνικού Διηγήματος»), τις οποίες εξέδωσε μεταξύ 1933 και 1953. Και η μητέρα του, όμως, η Ελπινίκη Ζαμπέλη (από το γένος του Σπυρίδωνος Ζαμπελίου), έκανε τη δική της πνευματική διαδρομή, διδάσκοντας επί μακρόν σε ελληνικά σχολεία τουρκοκρατούμενων περιοχών.

Ο Ρένος ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στο Βαρβάκειο το 1941 και αποφοιτά από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1950. Τα πιο γόνιμα και ανήσυχα νιάτα του συνδέονται με την καυτή εμπειρία του Εμφυλίου. Πολεμώντας ως λοιπός οπλίτης του κυβερνητικού στρατού στον Γράμμο και στο Βίτσι, στη Ρούμελη και στα Αγραφα, αλλά και στην Πελοπόννησο ή στη Δυτική Μακεδονία, ζει στο πετσί του την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ εθνικοφρόνων και κομμουνιστών και την καταγράφει ολοζώντανη σ' ένα από τα σημαντικότερα (αν όχι το σημαντικότερο) πεζογραφικά του έργα: την «Πυραμίδα 67». Το 1964 ο Ρένος Αποστολίδης συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε πολύμηνη φυλάκιση για την επεισοδιακή εισβολή του στη Βουλή εν μέσω μιας εξαιρετικά ταραγμένης πολιτικής περιόδου. Λίγο καιρό αργότερα, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, προωθεί στον αθηναϊκό Τύπο υλικό από την ανθολογία διηγήματος, την οποία συνεχίζει να επιμελείται με τον πατέρα του. Η δημοσίευση, ωστόσο, της δικής του νουβέλας «Ο Α2», με θέμα τον Εμφύλιο, προκαλεί αμέσως την επέμβαση της λογοκρισίας και τη διακοπή της εμφάνισης της ανθολογίας σε όλες τις εφημερίδες.

Εκτός από τη λογοτεχνική ανθολογία, την οποία υπηρετεί ως είδος από τα πρώτα του βήματα στο σινάφι μέχρι την πλήρη του ωριμότητα (πριν από ενάμιση μόλις χρόνο κυκλοφόρησε ο τόμος «Κ. Π. Καβάφης. Απαντα τα δημοσιευμένα ποιήματα», με εκτενή σχόλια του ίδιου, του Ηρκου και του Στάντη), τον Ρένο απασχολούν επίμονα και δύο άλλες (πέρα από την επαγγελματική του απασχόληση με τη διδασκαλία και τη δημοσιογραφία) φιλολογικές δραστηριότητες: το δοκίμιο και η κριτική. Ξεκινώντας να δημοσιεύει κριτικά κείμενά του από τα μέσα της δεκαετίας του '40, διαμορφώνει από πολύ νωρίς τη στάση του: στάση συχνά όχι μόνον έκθυμη και οργίλη, αλλά και άκρως επιτιμητική, που τοποθετεί κατά προτίμηση στο στόχαστρό της τη γενιά του '30, την οποία ο κριτικός ως πρόσωπο ζυμωμένο στο καζάνι της Κατοχής και του Εμφυλίου δεν μπορεί παρά να βλέπει ως ασυγχώρητα αδιάφορη και αμέριμνη απέναντι σε μιαν υπερθερμασμένη και ζοφερή πραγματικότητα. Στάση, ωστόσο, παράλληλα, γεμάτη ζωηράδα και σπινθηροβόλα διάθεση για το καινούριο και το πρωτότυπο, το οποίο ουκ ολίγες φορές σπεύδει πρόθυμα ο Ρένος να υποστηρίξει και να αγκαλιάσει. Είναι αλήθεια πως υιοθετώντας την κριτική γραμμή του Φώτου Πολίτη και του Γιάννη Αποστολάκη, ο Ρένος ξιφουλκεί κατά καιρούς σε εξαιρετικά υψηλούς τόνους εναντίον δικαίων και αδίκων, χωρίς, παρ' όλα αυτά, να χάνει, όπως κι αν τον μετρήσουμε ή τον ζυγίσουμε, ούτε το καλό του γούστο ούτε το βαθύτερο, ουσιαστικό του πνεύμα.

Εκείνο το οποίο αδιαμφισβήτητα προσδιορίζει την παρουσία του Ρένου Αποστολίδη στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία είναι η πεζογραφική του παραγωγή: η πολύμορφη και συνάμα ενιαία και αρραγής διηγηματογραφία και μυθιστοριογραφία του, την οποία συμπληρώνουν κατά περίπτωση οι εξίσου γόνιμες επιδόσεις του στη νουβέλα. Και μιλάμε εδώ για ένα έργο το οποίο είναι σαν να συλλαμβάνεται από την πρώτη στιγμή και εξ ολοκλήρου (από την αφετηρία του και διαμιάς), ανοίγοντας εν συνεχεία έναν εκτενή κύκλο πολλαπλών εκδηλώσεων της ίδιας πάντα και στο βάθος αδιαφοροποίητης αρχικής ιδέας. Από μιαν άποψη, ο Ρένος είναι ένας κοινός, τυπικός εκπρόσωπος της αγωνίας των πρώτων μεταπολεμικών συγγραφέων για τον εξανδραποδισμό και τη διαστροφή της συλλογικής συνείδησης υπό την πίεση αφόρητα σκληρών ιστορικών και πολιτικών περιστάσεων. Με μιαν άλλη, όμως, έννοια η πεζογραφία του αναδεικνύει το απόκεντρο σύμπαν ενός μοναχικού δημιουργού, που ξέρει αίφνης να απομακρύνεται με ταχύτητα από την κοινότητα, για να ψάξει καταφύγιο και απαντοχή στις πλέον απρόσιτες περιοχές της εσωτερικής ύπαρξης.

Το βάρος του Εμφυλίου και της μνήμης

Η φωτιά του Εμφυλίου, με όλο το βάρος μιας κοινωνίας η οποία υποχρεώνεται να ξεπεράσει κατ' εξακολούθηση και με τους πλέον βίαιους τρόπους τα όριά της, αποτελεί οπωσδήποτε μία από τις βασικές παραμέτρους της πεζογραφίας του Ρένου. Στην «Πυραμίδα 67», δημοσιευμένη το 1950, και γραμμένη πάνω σε άδεια κουτιά τσιγάρων, τις ώρες της ανάπαυλας από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ενός στρατού στις τάξεις του οποίου ο αφηγητής υπομένει με τεράστια δυσφορία την εκπλήρωση της θητείας του, επικρατούν δύο στοιχεία. Το ένα στοιχείο, ο αδρός ρεαλισμός και η λιτή αμεσότητα του ντοκουμέντου, συνιστά δεδομένο της φόρμας. Το άλλο στοιχείο έχει σχέση με το περιεχόμενο, και είναι η πλήρης απόσταση από τις χαοτικές ιδεολογικές διαφορές των δύο εμπόλεμων παρατάξεων. Εκείνο που κατά βάση παρακολουθούμε εν προκειμένω είναι η γέννηση του αναρχισμού του συγγραφέα: αναρχισμός ο οποίος θα εξελιχθεί σύντομα σε ανυποχώρητη πεποίθηση ζωής, που θα συνοδεύσει ως κλίμα όχι μόνο τα γραπτά του, αλλά και τις περισσότερες από τις καθημερινές του ενέργειες και αντιδράσεις. Καταλογίζοντας βαριές ευθύνες τόσο στους εθνοσωτήρες όσο και στους αριστερούς αντιπάλους τους, ο πρωταγωνιστής της «Πυραμίδας 67» δεν εκφράζει τη βολεμένη ουδετερότητα του αμέτοχου και φιλήσυχου πολίτη, αλλά τους ιερούς σκοπούς μιας διαρκούς ατομικής εξέγερσης, που καταγγέλλει ανοιχτά την οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και αυταρχισμού, χωρίς να είναι ταυτοχρόνως σε θέση να παρηγορηθεί με καμία ιδεοληπτική ελπίδα. Ο κόσμος είναι αυτός που είναι και δεν πρόκειται να αλλάξει, όπως κι αν κινηθούμε. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει πως πρέπει να κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε, ούτε πως άλλο δεν μας μένει από το να σκύψουμε αδιαμαρτύρητα το κεφάλι -ό,τι, αντιθέτως, αναπόδραστα απαιτείται και επιβάλλεται είναι να προχωρήσουμε γενναία ώς το τέρμα, χωρίς περιορισμούς και συμβιβασμούς. Οπως πολύ χαρακτηριστικά σημειώνει για το στιλ του Ρένου ο Βάσος Βαρίκας εν έτει 1963: «Ο συγγραφέας της "Πυραμίδας" είναι ένας αδιάλλακτος εχθρός του κομφορμισμού. Κάθε προσαρμογή τη βλέπει προδοσία. Οταν, μάλιστα, διαβλέπει ή έστω και υποπτεύεται όχι απολύτως αδιάβλητα ελατήρια, τότε η πολεμική του δεν έχει όρια και περιορισμούς».

Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά, με τον «Α2» (1968), ο Ρένος Αποστολίδης μπορεί να μην καταθέτει πια την προσωπική του μαρτυρία για τον Εμφύλιο, αλλά το τρομακτικό φάσμα της σύρραξης δεν έχει πάψει να σκιάζει όσο και στην «Πυραμίδα 67» το λόγο του. Ο ήρωάς του αρνείται γι' άλλη μια φορά να πάρει το μέρος της μιας ή της άλλης παράταξης και η έντονη, απαραγνώριστη ατομικότητά του, από την οποία δεν απουσιάζει τώρα κι ένα αφανές πρότυπο κλέφτικης λεβεντιάς, τον οδηγεί γρήγορα και σε μια κατευθείαν αναμέτρηση (ένας σύγχρονος Διγενής) με το θάνατο. Με τα επόμενα βιβλία του, όσα κινούνται σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση, από τα «Καμμένα φτερά» (1978) και τους «Αξονες» (1979) ώς το «Κ.Α.Ι.Γ.Ε» (1982) και τους «Εξαγγέλους» (1984), ο συγγραφέας δείχνει πως ο Εμφύλιος και τα αιματηρά του γεγονότα καταβυθίζονται με την πάροδο του χρόνου στον πάτο ενός κόσμου ο οποίος θέλει να σκεπάσει όπως όπως τη μνήμη του, δοκιμάζοντας παράλληλα να επουλώσει τις πληγές του με τον πιο ανώδυνο τρόπο: βασισμένος στην τρυφηλή, αλλά πέρα για πέρα απατηλή υπόσχεση της ευμάρειας και της καλοπέρασης. Και απέναντι σ' έναν τέτοιο κόσμο ο πικρός παρατηρητής δεν έχει παρά να αντιτάξει το ανυπεράσπιστο πλην έτοιμο για οποιαδήποτε αναγκαία θυσία σώμα του.

Η αλληγορική απεικόνιση της εξουσίας

Είναι αξιοπαρατήρητο πώς ένας συγγραφέας με τόση αμετακίνητη προσκόλληση στην πολιτική και την Ιστορία μπορεί να μεταβαίνει την ίδια ώρα και σ' ένα άλλο, τελείως διαφορετικό επίπεδο: στο επίπεδο της αλληγορίας και της υπαγωγής της πραγματικότητας σ' ένα παράξενο και ανοίκειο μυθοπλαστικό περιβάλλον, που απαιτεί για την αποκρυπτογράφησή του δύο, τρεις ή και περισσότερες ερμηνείες και εξηγήσεις. Πόσο, ωστόσο, στ' αλήθεια περίεργη ή ιδιόρρυθμη είναι μια τέτοια τροχιά; Από τις «Ιστορίες από τις Νότιες Ακτές» (1959) και τη «Βορά στο Θηρίο» (1963) ώς την «Ανθύλη» (1973) και το «Από τον κόσμο Ρα» (1973), ο Ρένος δεν θα διστάσει να παίξει με τη μεταμόρφωση, την παράλλαξη και την υπαινικτική παραλλαγή, προκειμένου να πλησιάσει από μιαν άλλη οπτική γωνία το θέμα το οποίο αποτελεί το κέντρο της εστίασής του στην «Πυραμίδα 67». Ο μοναχικός του ήρωας συγκρούεται στο πλαίσιο αυτής της σκηνοθεσίας με μιαν απρόσωπη, διασπαρμένη σ' ένα αχανές δίκτυο αρμοδιοτήτων ιεραρχία, χρησιμοποιώντας πλήθος θεματικών μοτίβων, κοινωνικών ή επαγγελματικών ιδιολέκτων, αλλά και λογοτεχνικών ειδών: από τις εικόνες της εσωτερικής λειτουργίας και της εξωτερικής δραστηριοποίησης των πολυεθνικών εταιρειών και τη γλώσσα της δημοσιογραφίας, του μάρκετινγκ και της διαφήμισης μέχρι τον εσωτερικό μονόλογο, το φανταστικό ρεαλισμό (διατήρηση της λογικής συνέχειας της πλοκής μέσα σ' έναν δύσληπτο για τις κοινές μας παραστάσεις περίγυρο) ή και την αμιγή λογοτεχνία του φανταστικού.

Το φανταστικό, όμως, τρέφει και σ' ένα μονιμότερο πεδίο την πεζογραφία του Ρένου. Τόσο στις «Ιστορίες από τις Νότιες Ακτές» ή στη «Βορά στο θηρίο» όσο και στο «Γρασσαδόρο και Τα χειρόγραφα του Max Tod» (1960) ή στην «Αλλη Ιστορία» (1972) ο συγγραφέας επινοεί καταστάσεις οι οποίες κινούνται ανάμεσα στο όνειρο και την παράκρουση, άλλοτε απλώς για να παραμορφώσουν ένα ρεαλιστικό στερεότυπο και άλλοτε για να δημιουργήσουν εξ υπαρχής μιαν απροσδιόριστη και υπερβατική πραγματικότητα, στο εσωτερικό της οποίας ο πάγιος ηθικο-πολιτικός έλεγχος της εξουσίας έρχεται να συναντήσει και άλλα, νεόκοπα δεδομένα. Οι μελέτες θανάτου, η σατανολογία (ως υπέρτατο παιχνίδι μεταξύ θεού και διαβόλου, με προαποφασισμένη τη χασούρα του θεού), αλλά και οι αρχετυπικές αναγωγές στις ρίζες μιας εκ των προτέρων αθώας και άδολης φύσης ή η ηθελημένη, μετωπική σύγκρουση με το τυχαίο και τη μοίρα μετατρέπονται εν προκειμένω σε αναπόφευκτα βήματα μιας ατελεύτητης (ξανά και ξανά από την αρχή) πορείας προς την κατάκτηση της αυθυπαρξίας και τη θεμελίωση της ατομικής γνώσης.

Η ατομική ταυτότητα, η κατ' ιδίαν εξέγερση, η τρελή τόλμη ενώπιον του θανάτου, τα ασφυκτικά πλοκάμια της εξουσίας, αλλά και η λατρεία του αρχέγονου και του ονείρου, η γοητεία της εκμηδένισης και η πελώρια αντοχή της μνήμης, σε συνδυασμό με έναν υπόγειο, αλλά στέρεα παρόντα στοχασμό για τη γραφή και το νόημά της, που δεν γίνεται παρά να στέκει πάντα από σκοπού εκκρεμές και ανολοκλήρωτο. Ο Ρένος θα επαναλάβει πολλές φορές τον κύκλο σε όλα τα βιβλία που είδαμε ώς τώρα, αλλά και σε όσα ολοκληρώνουν τη διαδρομή του: από το «Στη γέμιση του φεγγαριού» (1967), τις «Ερινύες» (1980), τις «Γάτες» (1989) και την «Αυτοκρατορία των Σκουπιδιών» (1989) μέχρι τα νεότερα, δημοσιευμένα στη δεκαετία του '90, έργα του, όπως τα «Ο κεραυνός» (1991), «Στον κυνηγημένο καιρό» (1993), «Η Δίνη» (1993), «Απάντηση στην Πυραμίδα 67» (1996), «Αυτός που γαβγίζουν οι σκύλοι» (1998), «Ουλάν Μπατόρ» (1999) και «Το μαύρο καράβι» (2003).

Τρεις σταθμοί μιας μακράς πορείας

Τρεις, θα έλεγα συμπερασματικά, είναι οι σταθμοί τους οποίους κάνει ο Ρένος Αποστολίδης στη σχεδόν πενηνταπεντάχρονη πεζογραφία του. Πρώτος σταθμός, η φλογισμένη μαρτυρία για τον όλεθρο του Εμφυλίου από τη σκοπιά ενός αμετακίνητα ανυπότακτου και αιρετικού εγώ, όπως εκφράζεται διά μέσου της πληθωρικής σε αισθήματα, αλλά υπολογισμένης με το υποδεκάμετρο και απολύτως αποσταγμένης γλώσσας του. Ταξιδεύοντας στο χρόνο ή κοιτάζοντας τα πράγματα αναδρομικά, ο συγγραφέας δεν σταματά να φωτίζει άπλετα μια κοινωνία που παραλύει σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο από την ηθική του χαφιεδισμού -με ό,τι κι αν σημαίνει κάτι τέτοιο: τον αντικομμουνιστικό παραλογισμό του Εμφυλίου και της δεκαετίας του '50 ή την κατοπινή, από τα χρόνια του '60 και μετά, εύκολη (ακόμη και για ψύλλου πήδημα) κάμψη της μέσης, που καταργεί αυτομάτως οιανδήποτε έννοια προσωπικής ελευθερίας. Δεύτερος σταθμός, η ακλόνητη πίστη στη δύναμη του ατόμου και των βιταλιστικών του αποθεμάτων, που αναζητούν το ρυθμό τους στη μαγεία του πανθεϊσμού και των αρχετύπων. Η αφηγηματική σύνθεση ενισχύεται σε τέτοιες περιπτώσεις με πολλά στοιχεία δοκιμιακού λόγου και συνομιλεί απροσδόκητα με ποικίλες (αρχαίες και νεότερες) φιλοσοφικές πηγές. Τρίτος και τελευταίος σταθμός, η κρούση των πυλών του μοντερνισμού: η αυτοαμφισβήτηση και η αυτοϋπονόμευση της λογοτεχνίας με την πεισματική άρνηση του προτύπου της ολοκλήρωσης και της τελείωσής της από έναν συγγραφέα ο οποίος με όλα αυτά τα διόλου σκόρπια και τυχαία έχει ήδη εξασφαλίσει τη θέση του στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.

Πληρέστερα βιογραφικά και εργογραφικά στοιχεία, επιλογή κριτικογραφίας, εισαγωγή στο πεζογραφικό και το κριτικό έργο του Ρένου Αποστολίδη, καθώς και αντιπροσωπευτική ανθολόγηση των αφηγηματικών πεζογραφικών του κειμένων ο αναγνώστης μπορεί να βρει στη σειρά των εκδόσεων Σοκόλη «Η μεταπολεμική πεζογραφία», Τόμος Β', 1988, σ.σ. 224-297.

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

το δίλλημα





η ζωή,
αυτός ο πανούργος ανατολίτης έμπορος,
με πλησίασε
με κεινο το διφορούμενο,καλοσυνάτο,
τάχα αδιάφορο χαμόγελο
και μου πασσαρε με μαεστρία
την λιγοστή πραμάτια της,
τα εύκολα και τα δύσκολα!

πόσο άδικο όμως!
υπάρχει όρος!
πρέπει να διαλέξω ένα απ αυτά!
τι ασχημο παιχνίδι μου παίζει η μοίρα!

οι αισθήσεις μου μαχονται
η μία την άλλη
διεκδικώντας η κάθε μιά τα δικά της "θέλω"!
τα μαχαίρια τους είναι καλοακονισμένα
και η κάθε μία έχει τη σιγουριά της νίκης!
γνωρίζουν το θανατηφόρο κτύπημα!

τα πάντα όμως εξαρτώνται
από την δική μου απόφαση
για τον τελικό νικητή!

νικητής;
άραγε μπορεί να υπαρξει τέτοιος;
μπορώ να παραβλέψω τους νόμους;
υπερέχει η ύλη του πνεύματος;
προτιμώτερη η ευδαιμονία
της κοπιαστικής δημιουργίας;
λένε ότι με τη δημιουργία
ο άνθρωπος κατακτά την αθανασία!
αλλά και η σάρκα είναι
ο σκληρότερος ιεροεξεταστής!

γιατί εν τέλει μου τέθηκε τέτοιο δίλλημα;

αντίκρυ στο βουνό
οι πρώτες ηλιαχτίδες χρύσωσαν τις κορφές,
σιγά σιγά απλώθηκαν πάνω στο σκοτεινό κύμα,
μια τελευταία ματιά στα εκλεκτά εκθέματα.
τους γύρισα την πλάτη
και κίνησα προς τη μεριά του ήλιου.
θέλω απλά να χαρώ το πρωινό!

τα μαχαίρια μπήκαν στα θηκάρια τους!

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Φαίδρος Μπαρλάς - Και πάλι





Φαίδρος Μπαρλάς
(1925-1975)

Και πάλι

Ωραία ήταν, λοιπόν, εδώ κάτω΄
να ξανάρθωμε κάποτε.

Ωραία ζωή,
ωραία πρωινά κι απογεύματα, ωραία κορίτσια.

Κύριε, σου χαρίζω την αιωνιότητα
για μια ακόμη ζωή στον ίδιο πλανήτη.

Δείξου για μια φορά γενναιόδωρος΄
ξαναγέμισε ξέχειλο το ποτήρι μου
που κοντεύει ν' αδειάση.

Το αριστουργηματικό αυτό ποίημα το έγραψε γνωρίζοντας (αποκρύπτων από όλους) ότι έπασχε από καρκίνο του πνέυμονος.




Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

τα σπουργιτάκια




Ήλιος δροσερός,
με το ελαφρό αγεράκι
να χαιδεύει ερωτικά
τις πευκοβελόνες!

εκεί,
που τα πανέμορφα
σα μικρές μπαλλίτσες
σπουργιτάκια
έφτειαξαν τις φωλίτσες τους
με εμπιστοσύνη
οτι δεν θα τις χαλάσω.

Τιτιβίζουν αμέριμνα
και πηδούν με χάρη στα κλαδάκια.

Τους ρίχνω ψίχουλα...
πολύ αστεία εικόνα
όταν ένα τόσο δά σπουργιτάκι
αρπάζει στο στόμα του
ένα μεγάλο κομμάτι ψίχας
και σαν αστραπή εξαφανίζεται
μέσα στο πευκάκι.

Εικόνες απλές
που προκαλούν αγαλλίαση!
Η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα!

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

αιρετικός





αιρετικός!
νά μιά ταμπέλα που σου κολλάνε
όταν τα χώνεις
και ξεφτυλίζεις
τους -ισμούς,
έχουν θεωρείες
αλλά δεν αγαπάνε,
ο σταυρός
τους πέφτει βαρύς
στους ώμους
για να τον κουβαλάνε,
μα ελαφρύς
για αξεσουάρ
να τον φοράνε!

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Το ουζερί του Σωκράτη



Δροσερό αεράκι
με καυσαέριο,
στο βάθος η θάλασσα
αλλά εμείς σταθεροί
πάντα έξω!

χαζεύαμε τους περαστικούς,
τα βλέμματα κυρίως
στα όμορφα κορμιά
και στους περίεργους!

σπέσιαλ λιαστό χταποδάκι
σωλήνες,σαγανάκια,
φέτα τηγάνι,τσίρος
και μπύρα Κάισερ!

συζητήσεις...
ακατάλληλες συνήθως για το χώρο!
φιλοσοφία,ποίηση
αλλά και τα ταξίδια
του Θανάση του ορειβάτη,
στα Θιβέτ κ τις Άνδεις!

αγαπημένος τόπος συνάντησης
το ουζερί του Σωκράτη
μέχρι που αρρώστησε
και το γκρέμησαν!

στη θέση του άνοιξε...
φαρμακείο!
άν είναι δυνατόν!
περνάω από μπροστά του
μ ένα κόμπο
πάντα στο λαιμό.


Το τραγουδάκι δεν έχει καμμία σχέση με την ατμόσφαιρα τη δική μας στου Σωκράτη όπου
η παρέα ήταν ο Γιώργος Σ.ο Θανάσης Κ.Δεν μας απασχόλησε η γυναικεία συμπεριφορά σχεδόν ποτέ αλλά το κάλλος!

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Χρώματα για την παλέτα του έρωτα

Ευτυχισμένοι
ρουφάμε το δροσερό αεράκι
του μεσημεριού,
κινούμαστε αργά
στον χωμάτινο αγροτικό,
ανάμεσα
σε υγροσκέπαστους κήπους,
σε σκιές αιωνοβίων πλατάνων,
σε ξέφωτα παραδωμένα
στο ουράνιο τόξο
των λουλουδιών!

Απ' αυτά τα χρώματα
φτιάχνουμε την παλέτα μας,
για να ζωγραφίσουμε τον έρωτά μας
στο ερημικό πανδοχείο.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

νεκρές μέρες

πέταγε τις μέρες
με δύναμη στο σιδερένιο βράχο,
το αίμα
έβγαινε πηχτό απ τα ρουθούνια τους,
σπαρταρούσαν για λίγο
και μετά
...ακινησία!

Ήταν περήφανος
για τις νίκες του
με αντίπαλο
το...χρόνο!

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

χέρια

κοιτάει τις φλέβες των χεριών,
κορδόνια
πάνω σε ρητιδιασμένο ύφασμα,
τελευταία φορά
τις κοίταξε
πρίν πενήντα χρόνια!

χέρια κουρασμένα,
χωρίς την ικανότητα πλέον
της δεξιότητας των κινήσεων,
αδυνατούν
να βγάλουν από το σώμα
τις βελόνες,
που του έχουν μπήξει
τόσα χρόνια
με υπομονή κ φθόνο!

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

VANGELIS - Fais Que Ton Reve... (1972) - Part 2




Ίσως το πιο εμπνευσμένο σύνθημα του Μάη '68
«κάνε το όνειρο να κρατήσει πιο πολύ από τη νύχτα»

περισσότερα: http://diskoryxeion.blogspot.com/2011/05/vangelis.html
ευχαριστώ τον Φώντα Τρούσα για το θέμα.

Ο Κούλογλου σε μεγάλο αφιέρωμα για τον Μάη "Μεγάλες νύχτες, Μικρά πρωινά (Μάης '68)"
εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=X7njYypyAGs σε 10 μέρη! αξίζει όμως.

VANGELIS - Fais Que Ton Reve... (1972) - Part 1




Ίσως το πιο εμπνευσμένο σύνθημα του Μάη '68
«κάνε το όνειρο να κρατήσει πιο πολύ από τη νύχτα»

περισσότερα: http://diskoryxeion.blogspot.com/2011/05/vangelis.html
ευχαριστώ τον Φώντα Τρούσα για το θέμα.

Ο Κούλογλου σε μεγάλο αφιέρωμα για τον Μάη "Μεγάλες νύχτες, Μικρά πρωινά (Μάης '68)"
εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=X7njYypyAGs σε 10 μέρη! αξίζει όμως.

Αντιτορπιλλικό ''Πίνδος''

Αντιτορπιλλικό ''Πίνδος''
Ομοχειρία βομβών βυθού-1943. Το Αντιτορπιλλικό «ΠΙΝΔΟΣ» βυθίζει το Γερμανικό Υποβρύχιο «U458», στην Κεντρική Μεσόγειο 8/8/1943 .